Z zamyśleń przedpołudniowych.

Gdybym miał syna, miałby na imię Kubuś. Uczyłbym go polityki i wojny, a nadto modelarstwa, genealogii, kontrrewolucyjnego nastawienia do życia i wielu innych rzeczy.

I pewnie odprowadzałbym go do przedszkola. I któregoś dnia mogłoby się zdarzyć, że do owego przedszkola nie chciałby pójść. Pani przedszkolanka na widok płaczącego chłopczyka spytałaby pewnie z troską, co się stało. A wtedy ja z nieobecnym wyrazem twarzy [lubię przybierać nieobecny wyraz twarzy, niewerbalna sygnalizacja hierarchii ważności moich problemów z miejsca ustawia konwersację] odparłbym roztargniony:
– Że co proszę? Och, nie ma się czym przejmować, to tylko kryzys kubański.

6 thoughts on “Z zamyśleń przedpołudniowych.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s